Atrakcje

• REZERWAT ŚCISŁY a dokładnie OBSZAR OCHRONY ŚCISŁEJ – zajmuje najlepiej zachowaną część Puszczy Białowieskiej, położoną na północ od Białowieży, w widłach rzek Hwoźnej i Narewki, gdzie przebieg procesów zachodzących w lesie nie jest regulowany lub modyfikowany przez człowieka.
  
  
  
  Największą atrakcją OOŚ jest wielka rozmaitość krajobrazów leśnych i bardzo duża liczba drzew o potężnych rozmiarach. Jest to najcenniejsza część Białowieskiego Parku Narodowego, w której zachowały się najstarsze drzewostany Puszczy Białowieskiej. Wstęp na teren tego obszaru jest dostępny dla turystów będących w towarzystwie licencjonowanego przewodnika
• REZERWAT POKAZOWY ŻUBRÓW – rezerwat stanowi wydzieloną część Białowieskiego Parku Narodowego. Można w nim obejrzeć żubry, łosie, jelenie, sarny, dziki, wilki, koniki leśne, żubronie (mieszańce żubra z bydłem domowym).
  
  
• MUZEUM PRZYRODNICZO – LEŚNE BIAŁOWIESKIEGO PARKU NARODOWEGO – wystawa przedstawia florę i faunę Białowieskiego Parku Narodowego; organizowane też są wystawy czasowe. Muzeum znajduje się na terenie Parku Pałacowego a wstęp jest możliwy w małych grupach i w towarzystwie licencjonowanego przewodnika.
  
  
• PARK PAŁACOWY – jest wydzieloną enklawą Białowieskiego Parku Narodowego. Park w typie ogrodu angielskiego założony pod koniec XIX w. Na wzgórzu stał pałac rosyjskich carów, którzy przyjeżdżali tu na polowania. Dla osiągnięcia szybszego efektu posadzono w parku od razu starsze drzewa.
  
  
  
  Na dnie doliny rzeki Narewki płynącej u podnóży parkowego wzgórza wykopano stawy, które urozmaicają krajobraz Parku. Na terenie Parku znajduje się szereg budynków z końca XIX w. oraz. obelisk upamiętniający łowy Augusta III Sasa w 1752 roku oraz najstarszy drewniany budynek w Białowieży czyli zabytkowy dworek z 1845 r. – obecnie siedziba Ośrodka Edukacji Przyrodniczej BPN-u. gdzie również można skorzystać z kafejki internetowej.
• MIEJSCE MOCY - ścieżka przyrodnicza utworzona w 1996 r. Nazwa pochodzi od używanego w radiestezji określenia dla obszarów o pozytywnym promieniowaniu. W Puszczy jest kilka takich miejsc. To - położone w oddziale 495 B jest najlepiej poznane i specjalnie przygotowane dla turystów i wszystkich tych, których interesuje przeszłość. Wg niektórych badaczy są przesłanki, aby uznać ten obszar za miejsce kultu Prasłowian, bądź kultur przedsłowiańskich. Jedna z puszczańskich legend mówi o miejscu tajemnym, w którym zbierali się wtajemniczeni, by wykorzystując moc własną i kamieni specjalnie ułożonych w krąg odganiać złe moce i wszelkich wrogów. Przy ścieżce rośnie wiele drzew o ciekawym kształcie. Obficie występuje tu głóg oraz dzika jabłoń - wg niektórych badaczy jest to dowód na to, że funkcjonowało tu okresowe obozowisko pasterzy wypasających w XIX w. bydło w lesie.
• UROCZYSKO STARA BIAŁOWIEŻA – w miejscu dawnej osady puszczańskiej grupa pomnikowych dębów noszących imiona polskich królów i książąt litewskich związanych z dziejami Puszczy Białowieskiej zwana SZLAKIEM DĘBÓW KRÓLEWSKICH (długość ścieżki ok. 500 m). Wg legendy, miejsce to związane jest z pierwszym książęcym czy też królewskim dworem w Puszczy, a najstarsze dęby posadzone były prawdopodobnie jako święte drzewa Litwinów.
• KŁADKA „ŻEBRA ŻUBRA” – pierwsza leśna ścieżka została wybudowana w latach 1978-1980 wg projektu leśniczego Jacka Wysmułka. Rosną przy niej pomnikowe drzewa. Ścieżka biegnie głównie przez podmokłe lasy oraz dawne zarastające łąki w dolinie Narewki. By ułatwić przejście wybudowano groble i kładki. W uroczysku Knihiniówka znajduje się niewielka wiata. Ponieważ ścieżka prowadzi przez lasy gospodarcze, poznać można różne metody zagospodarowania lasu i czynnej przyrody w tak różnych warunkach przyrodniczo-leśnych. Na uwagę zasługują zabiegi służące uzyskaniu naturalnego odnowienia drzew oraz ich pielęgnacji – pierwsza taka powierzchnia jest przy wejściu na ścieżkę od strony Białowieży.
• CERKIEW POD WEZWANIEM ŚW. MIKOLAJA CUDOTWÓRCY - Wyświęcenie nowej cerkwi, uznanej w końcu XIX wieku za najpiękniejszą w całej grodzieńskiej guberni, nastąpiło 22 stycznia 1895 r. (według starego stylu). Aktu wyświęcenia dokonał biskup litewski i wileński Hieronim. Cerkiew zbudowano z czerwonej cegły, wyrabianej na miejscu przez sprowadzonego z Górnego Śląska Niemca Juliusza Karola Millera . Posadowiono ją na fundamencie z ciosanych kamieni wyszukanych i zwiezionych z Puszczy Białowieskiej. Świątynię zwieńczyły dwie kopuły, z których jedną przeznaczono na dzwonnicę. Do pokrycia dachu użyto blachy pomalowanej na czarno. Ikonostas, wykonany z chińskiej porcelany, sprowadzono z Petersburga (obecnie jest to jedyny tego typu zabytek w Polsce). Ostatecznie prace przy budowie i wystroju ukończono w 1897 r., przed wizytą w Białowieży cara Mikołaja II.
• KOŚCIÓŁ KATOLICKI POD WEZWANIEM ŚW.TERESY –Białowiescy katolicy zostali zdziesiątkowani przez władze carskie po Powstaniu Listopadowym, do którego włączyli się strażnicy leśni. Po zabraniu kościoła w Narewce na cerkiew w 1866 r. Białowieża została włączona do parafii w Szereszewie. Dopiero po odzyskaniu przez Polskę niepodległości zaistniały warunki do utworzenia parafii w Białowieży. Pierwszym duszpasterzem (od 1924 r.) i organizatorem parafii był ks. Józef Dowgiłło. Nabożeństwa odprawiano najpierw w kaplicy urządzonej w dawnym pałacu carskim. W 1927 r. rozpoczęto budowę kościoła w stylu neorenesansu polskiego według projektu arch. Borysa Zinserlinga z Warszawy. Świątynię konsekrował 15 X 1934 r. abp metropolita wileński Romuald Jałbrzykowski. Nie była ona jeszcze wykończona i brakowało funduszy na dalsze prace. Dopiero od lat 70-tych minionego wieku trwały prace wykończeniowe i remontowe. Wprowadzono wówczas wiele elementów "korzenioplastyki". W 2007 r. zainstalowane zostały 17-głosowe organy, pochodzące z Norymbergi.